-BabePig-

วันนี้ผมมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับแมวของผมเองครับ

ก่อนอื่นขอเล่าความเป็นมาก่อนครับ

 

เมื่อก่อนผมไม่ค่อยชอบแมวครับ

ถ้ามีแมวอยู่ใกล้จะรู้สึกหายใจไม่เต็มปอด

 

.........แต่วันนึงแม่ของผมก็เอาแมวที่ใหนไม่รู้มาเลี้ยงตอนนั้นผมอยู่ต่างจังหวัด .........

 

ตอนแรกผมไม่ชอบยุ่งกับมันเท่าไหร่

แต่ด้วยความน่ารักในแบบฉบับที่แมวเป็น

ท่าทางของมันที่เกิดจากพฤติกรรมตามธรรมชาติ......ทำให้ผมเริ่มใจอ่อน

 

ผมเริ่มเล่นกับมัน เวลาอุ้มมันขึ้นมา

เวลาได้เห็นแววตาที่น่ารักของมันทำให้ผมรักมันมากยิ่งขึ้น

ทุกครั้งมานั่งที่เก้ากี้โต๊ะทำงาน มันมักจะอยากกระโดดขึ้นมานั่งบนตักผม

แต่ผมก็ชอบแกล้งหมุนเก้าอี้ไปมา มันก็พยายามเดินวนตาม

แล้วเอาขามาพาดเหมือนจะกระโดดขึ้นให้ได้...

 

ทุกเช้ามันจะมาเล่นวนเวียนรอบๆมุ้งผมผมก็ถีบมันเบาๆออกไป

บางทีมันก็มาตะกายแถวเท้าผม แถวหัวผมบ้าง

จนบางทีผมก็รำคาญ

แต่ซักพักมันก็จะหายไปนอนที่ของมัน 5 5 

 

ผมเลี้ยงมันมาได้เกือบ 5 เดือน

 เวลาเห็นมันทีไรผมก็ อดไม่ได้ที่จะอุ้มมัน

แล้วทำท่าเต้นหยองแหยงตามเพลงที่ผมเปิด

โดยที่มันไม่เคยตะเกียกตะกายจะออกจากมือผมเลย

 ดูเหมือนมันจะมีความสุขที่มันถูกคนอื่นอุ้มนะ

มันน่ารักจัง.....

 

แต่แล้ว.......

ที่บ้านของผมเลี้ยงหมาลอตไวเลอร์ไว้ตัวนึงด้วย ซึ่งแน่นอน...

หมากับแมวไม่ถูกกันทุกคนบนโลกรู้ดี

แต่ผมก็ไม่เข้าใจแม่เหมือนกัน

ว่าเอาแมวมาเลี้ยงทำไมอีก....

ทั้งที่แม่เคยเอามาก่อนหน้านี้แล้ว 2 ตัว

แล้วก็ตายเพราะหมาตัวนี้แหละ แต่ตอนนั้นผมอยู่ต่างจังหวัดผมไม่เคยเห็นแมว 2 ตัวนั้นเลย

 

วันนี้เป็นวันปกติของมันนอนบ้างเล่นบ้าง

 ซึ่งผมก็เล่นกับมันตามปกติ ด้วยความที่ผมเลี้ยงมันมาได้หลายเดือนแล้ว

มันได้อยู่ใกล้หมามานาน หมาผมดูเหมือนจะไม่ขู่หรืออยากทำท่าจะกัดแมวเลย

  แมวของผมจึงเกิดไว้ใจ เข้าไปเดินใกล้ๆ แต่ไม่เกิน 2 เมตร ผมก็ไม่คิดว่าอะไรจะเกิดขึ้น

เพราะปกติก็ไม่มีอะไร...........

 

ผมเข้าไปอาบน้ำได้ไม่นาน

ผมได้ยินเสียงกึงกังๆผมก็นึกว่าแม่กลับมาบ้านแล้ว

ก็เลยไม่สนใจ เสียงนั้นก็ยังไม่หยุดดังขึ้นหลายครั้งจนดังมาก

ก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงร้องอย่างดังของเจ้าเหมียว

ผมรีบพันผ้าแล้ววิ่งออกไปดูทันที

เห็นหมากำลังงับแมวอยู่กับพื้น

ผมตะคอกหมาอย่างรุนแรงมันรีบวิ่งหนีออกไป

 

เหลือแต่อิเหมียวที่นอนโทรมแต่พยายามหายใจอย่างโรยริน

ผมวิ่งออกไปหยิบไม้แขวนเสื้อตีหมาอย่างแรงหลายที

แล้วกับมาดูแมวอีกครั้ง ผมได้แต่ลูบหัวมัน

ตัวของมันเต็มไปด้วยน้ำลายหมา

และขนที่หลุดกระเสอะกระเซิง

ดูไม่สวยเหมือนอย่างที่มันเคยเป็น

 

มันพยายามจะกรอกตามามองผมแต่มันทำไม่ใหว

ด้วยแรงที่มันมีเฮือกสุดท้ายมันขยับหัวเบาๆขณะที่ผมลูบหัวมันอยู่

เหมือนคนป่วยที่ต้องการกำลังใจอยากจะสัมผัสคนที่มันรักเป็นครั้งสุดท้าย

แต่ผมก็ไม่อยากจะสัมผัสมันเป็นครั้งสุดท้าย......

 

ลมหายใจเฮือกสุดท้ายที่แผ่วเบาลอยผ่านจมูกของมันไปแล้ว

.................บัดนี้เหลือเพียงร่างที่ไร้วิญญาณ

...................ได้เห็นดวงตากลมโตคู่เดิม

...........ดวงตาที่เคยสดใสและน่ารัก

ดวงตาที่มันทำให้ผมรู้สึกใจอ่อน

และทำให้ผมรักมันมากขึ้นทุกวัน

 

บัดนี้มันดูไร้ซึ่งชิวิตเพ่งตรงไปอย่างไร้จุดหมาย ไร้ซึ่งสิ่งสั่งการใดๆ

เหมือนลูกแก้วลูกนึงที่กำลังสะท้อนแสงอยู่เพียงเท่านั้น

..........................

 

ผมโทรศัพท์บอกแม่ทันที

เมื่อแม่กลับมา แม่อุ้มร่างที่ไร้วิญญาณนั้นขึ้นมา

และกล่าวอวยพรขอให้มันไปสู่สุขติ ผมไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะได้รึเปล่า

แต่ดูเหมือนตาของมันจะค่อยๆบิดลง

คงเป็นเพราะการอุ้มมันขึ้นมาทำให้หนังตาของมันขยับก็เป็นได้

 

ผมขุดหลุมลึกประมาณครึ่งเมตร

และแม่นำร่างนั้นวางลงอย่างนุ่มนวลและจัดท่าทางให้มัน

เพื่อที่มันจะได้นอนอย่างสบายไม่อึดอัด และนำดอกไม้สีส้ม 2 ดอกมาวางบนตัวของมัน

 

ส่วนผมเด็ดดอกแคทธารียาสีขาว

วางไว้ในอ้อมขาหน้าของมัน

เผื่อว่ามันจะได้หลับสบายขึ้น

เมื่อได้กลิ่นหอมของดอกไม้นั้น....

 

ผมเดินจากมา ปล่อยให้แม่กลบหลุมนั้นเพียลำพัง

น้ำตาของผมใหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ มันกระทันหันเหลือเกิน

เพียงเสียววินาทีที่เราต้องจากกันนั้น มันจากไปด้วยความทุกข์ ไม่ใช่ด้วยความสุข

มันยิ่งตอกย้ำให้ผมเสียใจมากยิ่งขึ้น

 

ทุกครั้งที่นึกถึงแววตาที่น่ารักคู่นั้น

มันยิ่งทำให้น้ำตาของผมใหลออกมาทุกครั้ง..........

 

มันเป็นสัตว์เลี้ยงตัวแรกที่ทำให้ผมเสียน้ำตาให้กับมัน

หมาที่ผมเคยเลี้ยงและตายไปผมไม่เคยมีน้ำตาให้กับมันเลย 

 

แต่.... แมวตัวนี้  ดวงตาคู่นี้ 

ขนที่นุ่มนวลของมัน ทำให้ผมสะเทือนใจ

และร่ำไห้ได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ

 

มันทำให้ผมได้รู้จักว่าความรักเป็นเช่นไร

มันทำให้ผมได้รู้ว่าการสูญเสียสิ่งที่เรารักมันเป็นเช่นไร

มันทำให้ผมเข้าใจว่าทำไมเราถึงอยากให้สิ่งที่เรารักกลับมานัก

มันให้ผมเข้าใจว่าทำไมเรามักหาตัวแทนที่เหมือนกับสิ่งที่เรารักใหม่เสมอ..........

เพราะเมื่อเราได้เริ่มรู้จักความรักกับอะไรบ้างอย่างแล้ว ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของ สัตว์ หรือคนก็ตาม

เหมือนเราได้เริ่มเสพความรักและโหยหามัน พยายามเติมมันเรื่อยไป........

 

แด่...... แมวที่ผมรัก

แด่...... แมวที่ผมไม่เคยตั้งชื่อให้มัน ได้แต่เรียกแกว่า "อิเหมียว" เสมอมา

แด่...... ความรักที่แกมีให้ต่อฉัน และคอยเล่นกับฉันเสมอไม่ว่าแกหรือฉันจะนอนอยู่ก็ตาม

หวังว่าแก "อิเหมียวน้อย" คงอยู่ในที่ที่สบายแล้วนะ.......... ... .. . . . .

ลาก่อน...... อิเหมียว

ฉันรักแกเสมอ และ ตลอดไป

edit @ 5 Apr 2010 21:11:56 by Babe Pig

edit @ 16 Apr 2010 10:37:05 by Babe Pig

ก็อย่างชื่อหัวข้อแหละครับ

 

ช่วงนี้ผมมักจะนอนไม่หลับทุกวันเลย

 

ผมนอนตั้งแต่เที่ยงคืน ปิดไฟอะไรหมดทุกอย่าง บางทีก็ฟังเพลง บางทีก็อ่านการ์ตูนแปปนึง

แล้วก็ปิดไฟหัวเตียง แต่พอหลับตาลงทำยังไงมันก็ไม่หลับ ทั้งๆที่ในหัวผมไม่ได้คิดอะไรเลยซักอย่าง

 ผมมักจะไปหลับเอาช่วงประมาณ ตี 3 - ตี 4 แล้วก็มักจะตื่นหลังเที่ยง ถึง บ่ายสาม เสมอ ซึ่งผมไม่ชอบเอามากๆ

 เพราะมันทำให้ผมเสียเวลาในการใช้ชีวิตไปโดยเปล่าประโยชน์

ผมเคยลองกินยาแก้แพ้ดู 2 เม็ดหลายคืนที่ผมลองกินก่อนนอน

แต่ก็ไม่มีซักครั้งเลยที่จะทำให้ผมรู้สึกเคลิ้มซักนิด ไม่รู้ทำไม

 

มีอยู่ครั้งนึงผมลองไม่นอนข้ามคืน เพื่อที่จะไปนอนตอน 2 ทุ่มของอีกวันซึ่งมันก็ได้ผลผมตื่น 7 โมงเช้าของอีกวัน

แต่พอคืนของอีกวันผมก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำยังไงดี

จะขอซื้อยาแรงๆที่ทำให้ง่วงจากร้านขายยาเค้าจะขายให้ปะเนี่ยแล้วมันจะมีใหม

 

ใครมีวิธีดีๆช่วยบอกทีครับ